1 Toen het rumoer onder de mannen in de vergadering verstomd was, richtte Holofernes, de opperbevelhebber van het Assyrische leger, zich ten overstaan van alle vreemdelingen en van de Moabieten tot Achior: 2 ‘Wie denk je wel dat je bent, Achior, met je huurlingen van Efraïm, dat je zoals vandaag bij ons de profeet komt spelen? Denk jij ons te kunnen vertellen dat wij geen oorlog moeten beginnen tegen het volk van Israël omdat hun God hen beschermt? Wie is er god buiten Nebukadnessar? Híj zal zijn macht doen gelden en hen van de aardbodem wegvagen. Hun God zal hen niet kunnen redden. 3 Integendeel, wij, dienaren van Nebukadnessar, zullen hen in één klap verpletteren. Tegen de macht van onze paarden zullen ze niet bestand zijn, 4 want als een vloedgolf zullen die hen overspoelen. Hun bergen zullen dronken worden van hun bloed, hun vlakten zullen bezaaid worden met hun doden. Ze zullen ons geen strobreed in de weg kunnen leggen, maar jammerlijk ten onder gaan – zo spreekt koning Nebukadnessar, de heer van de hele aarde. Hij heeft gesproken, en zijn woorden zullen geen loze woorden zijn.

5 Maar jij, Achior, Ammonitische huurling, hebt vandaag door zo te spreken je vonnis getekend: je zult mijn gezicht niet meer zien van deze dag af totdat ik me gewroken heb op dat volk uit Egypte, 6 en bij mijn terugkeer zul je door het zwaard van mijn soldaten en door de lans van mijn dienaren worden doorboord, en dan zal ook jij tot hun slachtoffers gerekend worden. 7 Mijn mannen brengen je nu naar het bergland en laten je bij een van de steden aan een bergpas achter. 8 Je zult gespaard blijven totdat je met de mensen daar wordt omgebracht. 9 En mocht je nog de hoop koesteren dat zij niet in onze handen zullen vallen, laat dan het hoofd niet hangen. Maar ik heb gesproken, en alles wat ik heb gezegd zal uitkomen.’

10 Daarop gaf Holofernes zijn mannen, die voor hem klaarstonden in zijn tent, bevel om Achior gevangen te nemen en naar Betulia te brengen om hem aan de Israëlieten uit te leveren. 11 Ze namen hem gevangen en brachten hem vanuit de legerplaats naar de vlakte, en van daar naar het bergland, tot ze bij de bronnen onder Betulia kwamen. 12 Zodra de mannen van de stad hen zagen, grepen ze hun wapens en gingen de stad uit, die op de top van de berg lag. Slingeraars beletten Holofernes’ mannen naar boven te komen door stenen naar hen te werpen. 13 De Assyriërs zochten dekking aan de voet van de berg en knevelden Achior. Ze lieten hem daar liggen en keerden terug naar hun heer.

14 Toen de Israëlieten uit de stad afdaalden en bij Achior waren gekomen, maakten ze hem los en namen hem mee naar Betulia. Ze leidden hem voor aan de toenmalige stadsbestuurders: 15 Ozias, de zoon van Micha, uit de stam Simeon, Chabris, de zoon van Gotoniël, en Karmi, de zoon van Melchiël. 16 Die riepen alle oudsten van de stad bijeen, en ook alle jongemannen en de vrouwen kwamen naar de vergadering. Nadat ze Achior in het midden van het verzamelde volk hadden gezet, ondervroeg Ozias hem over wat er gebeurd was. 17 Achior vertelde wat er allemaal in de vergadering bij Holofernes was gezegd, over wat hij zelf had gezegd ten overstaan van de Assyrische leiders, en over Holofernes’ grootspraak ten aanzien van het volk van Israël. 18 Toen wierp het volk zich neer om God eer te bewijzen en Hem om hulp te vragen: 19 ‘Heer, God van de hemel, zie toch hun hoogmoed en ontferm u over ons nu wij zo vernederd worden. Sla nu acht op degenen die U toegewijd zijn.’ 20 Ze spraken Achior moed in en prezen hem zeer. 21 Na de vergadering nam Ozias hem mee naar zijn huis, waar hij de oudsten een maaltijd aanbood. En de hele nacht riepen ze de God van Israël om hulp.