Jobs klacht

1 Daarna opende Job zijn mond en vervloekte de dag van zijn geboorte. 2 Hij zei:


Kopie-van-Zonder-titel-2

Interview met Pieter Waalewijn

Neerlandicus Pieter Waalewijn werkte mee aan de Nieuwe Bijbelvertaling en deed opnieuw mee met de revisie van deze vertaling. Hoe kijkt hij terug op het revisietraject en hoe waardeert hij de revisie?

3 ‘Laat de dag dat ik geboren ben vergaan,

en ook de nacht die zei: “Een jongen is verwekt.”

4 Laat die dag een dag van duisternis worden,

laat God in de hemel er geen acht op slaan.

Laat die dag niet baden in het licht.

5 Laat het diepste donker hem omhullen,

een dichte wolk hem bedekken

en een zonsverduistering hem teisteren.

6 Laat het donker die nacht wegnemen,

zodat hij geen dag van het jaar vergezelt,

en geen plaats vindt in de reeks van maanden.

7 Laat die nacht onvruchtbaar worden –

een nacht waarin geen vreugdekreet opklinkt.

8 Laten zij die het licht wekken die dag vervloeken,

zij die het wagen om Leviatan te verstoren.

9 Zelfs de ochtendsterren zullen niet verschijnen,

die dag verwacht vergeefs de komst van het licht

en zal nooit de wimpers van het morgenrood zien.

10 Hij opende de deuren van mijn moeders schoot

en hield het onheil niet voor mij verborgen.


11 Waarom ben ik niet in haar schoot gestorven,

niet gestikt toen ik ter wereld kwam!

12 Hadden knieën mij maar niet ontvangen

en borsten mij maar niet gezoogd!

13 Dan zou ik nu geborgen in de aarde liggen,

dan zou ik geen zorgen hebben, ik zou slapen,

14 omringd door koningen en raadsheren,

bouwers van paleizen, al vergaan tot puin,

15 tussen machtigen die goud bezaten

en die hun huis met zilver vulden.

16 Was ik maar als een misgeboorte weggestopt,

als een kind dat het licht nooit heeft gezien.

17 In het dodenrijk worden de goddelozen stil,

zij die uitgeput zijn, vinden daar hun rust.

18 Gevangenen worden niet meer opgejaagd,

de stem van de drijver horen ze niet meer.

19 Daar zijn hoog en laag verzameld

en is de slaaf vrij van zijn meester.


20 Waarom geeft God het licht aan ongelukkigen,

het leven aan verbitterden?

21 Zij wachten op de dood die uitblijft,

ze zoeken naar hem, meer dan naar schatten;

22 hun vreugde kent geen grenzen,

ze jubelen als ze hun graf gevonden hebben.

23 Waarom geeft God het licht aan hem

voor wie de weg verborgen blijft,

wie Hij de weg verspert?

24 Ik heb geen ander voedsel dan verdriet,

mijn klachten stromen in een vloed van tranen.

25 Wat ik vreesde, komt nu over me,

wat mij angst aanjoeg, heeft me getroffen.

26 Ik vind geen vrede, vind geen kalmte,

mijn rust is weg – onrust bevangt mij.’