1 Ongelukkige die ik ben, het is als bij de late oogst, als bij de laatste pluk: geen druiventros meer om van te eten, geen vroege vijg, waarnaar ik smacht. 2 Zij die trouw waren zijn verdwenen uit het land, niemand is nog rechtschapen. Allen zijn op bloed belust, iedereen belaagt zijn naaste. 3 Ze bekwamen zich in het kwaad: alleen voor geld stellen leiders een onderzoek in, rechters spreken recht tegen betaling, hooggeplaatsten zeggen wat hun het beste uitkomt, en zo houden zij het recht op afstand. 4 De deugdzaamste van hen is als een doornstruik, de oprechtste is erger dan een stekelhaag. De dag van straf, door uw wachters aangekondigd, is gekomen, en het volk is in beroering! 5 Geloof je naaste niet, vertrouw je vriend niet, let op je woorden, ook bij wie er in je armen ligt. 6 De zoon veracht zijn vader, de dochter verzet zich tegen haar moeder, de schoondochter tegen haar schoonmoeder, en huisgenoten blijken vijanden.

7 Maar ik, ik blijf uitzien naar de HEER, ik blijf hopen op de God die mij redding zal brengen. Hij zal mij horen, mijn God.


8 Jij die me haat, maak je niet vrolijk over mij.

Al ben ik gevallen, ik sta op,

al is het donker om mij heen, de HEER is mijn licht.

9 De toorn van de HEER zal ik dragen

– ik weet, ik heb tegen Hem gezondigd –

tot Hij mijn zaak heeft verdedigd,

mij recht heeft verschaft.

Hij zal me naar het licht voeren

en ik zal zijn gerechtigheid aanschouwen.

10 Zij die me haat zal het zien en beschaamd zijn,

zij die me vroeg: ‘Waar is Hij dan, de HEER, je God?’

Ik zal toekijken en graag getuige zijn

wanneer ze als straatvuil wordt vertrapt.


11 Dat is de dag om je muren op te bouwen,

de dag dat de grenzen worden verruimd.

12 Die dag zal men bij je komen,

van Assyrië tot de steden van Egypte,

van Egypte tot aan de Grote Rivier,

en vanaf de zee in het westen tot aan de hoogste berg.

13 En de aarde zal worden verwoest,

om de daden van haar bewoners.


14 Weid uw volk met uw staf,

uw geliefde kudde, die eenzaam leeft

in het woud, omringd door vruchtbaar land.

Mogen ze weiden in Basan en Gilead,

als in de dagen van weleer.

15 Als in de dagen van zijn bevrijding uit Egypte

laat Ik dit volk wonderbaarlijke daden zien.

16 De volken zullen het zien en beschaamd staan,

beroofd van hun kracht,

doof en met de hand op de mond.

17 Ze zullen stof likken als een slang,

als dieren die kronkelen over de grond.

Sidderend zullen ze uit hun burchten komen,

vol ontzag voor de HEER, onze God.

Ze zullen U vrezen!


18 Wie is een God als U,

die schuld vergeeft

en aan zonde voorbijgaat?

U blijft niet woedend

op wie er van uw volk nog over zijn;

liever toont U hun uw trouw.

19 Opnieuw zult U zich over ons ontfermen

en al onze zonden tenietdoen.

Onze zonden werpt U in de diepten van de zee.

20 U bewijst Jakob uw trouw

en Abraham uw goedheid,

zoals U gezworen hebt aan onze voorouders,

in de dagen van weleer.