1 Was jij maar mijn broertje,

gezoogd aan mijn moeders borst.

Als ik je dan vond, daarbuiten,

dan kuste ik jou,

en niemand zou me verachten.

2 Dan nam ik je mee

en bracht je in mijn moeders huis,

en jij zou me alles leren.

Ik gaf je kruidige wijn te drinken,

van het sap van mijn granaatappel.


3 Mijn hoofd rust op zijn linkerarm,

met zijn rechterarm omhelst hij mij.


4 Meisjes van Jeruzalem, ik bezweer je:

wek de liefde niet, laat haar niet ontwaken

voordat zij het wil.


*

Meisjes

5 Wie is zij,

die daar komt uit de woestijn,

leunend op de arm van haar lief?

Zij

Onder de appelboom wekte ik jou.

Daar kreeg je moeder weeën,

weeën van jou,

daar baarde ze jou.


6 Draag mij als een zegel op je hart,

als een zegel op je arm.

Sterk als de dood is de liefde,

beklemmend als het dodenrijk de hartstocht.

De liefde is een vlammend vuur,

een vuurgloed van de HEER.

7 Zeeën kunnen haar niet doven,

rivieren spoelen haar niet weg.

Zou een man met al zijn rijkdom liefde willen kopen,

dan werd hij smadelijk veracht.

Broers

8 Wij hebben een zusje,

borsten heeft ze nog niet.

Wat doen we met ons zusje

als de mensen over haar gaan spreken?

9 Was zij een muur,

dan bouwden wij er zilveren kantelen op.

Was zij een deur,

dan sloten wij die met een balk van cederhout.

Zij

10 Ik ben een muur,

mijn borsten zijn als torens.

Zo ben ik in zijn ogen als een stad

die vrede biedt.

11 Salomo bezat een wijngaard in Baäl-Hamon.

Hij stelde er bewakers aan,

duizend sjekel zilver gaf men voor de oogst.

12 Mijn eigen wijngaard blijft van mij.

De duizend sjekel zilver is voor jou, Salomo,

en tweehonderd voor de bewakers.

Hij

13 Jij die in je hof verblijft,

mijn vrienden zijn gespitst op je stem.

Laat míj die horen!

Zij

14 Ga nu vlug, mijn lief!

Spring als een gazelle,

als het jong van een hert

over de bergen vol balsemkruid.