1 Voor uw heiligen echter was er licht in overvloed. De anderen, die alleen hun stemmen hoorden maar hen niet konden zien, prezen hen gelukkig omdat ze niet hoefden te lijden zoals zijzelf. 2 En zij bedankten hen, omdat ze geen wraak namen voor het onrecht dat hun eerder was aangedaan, en vroegen hun zo goed te zijn om te vertrekken. 3 Aan uw volk gaf U een vlammende zuil van vuur als gids op de onbekende weg, een zon die hen niet zou steken op hun roemruchte tocht. 4 Maar die anderen verdienden het om van het licht beroofd en in duisternis opgesloten te worden. Zij hadden immers uw kinderen de vrijheid ontnomen en hen opgesloten, uw volk, dat het onvergankelijke licht van de wet over de wereld zou verspreiden.

Dood: plaag voor Egypte, maar Israël wordt gered

5 U hebt hun die besloten hadden de kinderen van de heiligen te doden – ook al werd één kind, dat te vondeling was gelegd, gered – voor straf velen van hun kinderen ontnomen, en henzelf allemaal in het kolkende water doen omkomen. 6 Deze nacht was onze voorouders van tevoren aangekondigd, opdat ze zich vol vertrouwen konden verheugen over de gedane beloften. 7 Uw volk verwachtte de redding van de rechtvaardigen en de ondergang van hun vijanden. 8 Met hetzelfde middel als waarmee U de tegenstanders strafte, hebt U ons, die door U geroepen zijn, met roem overladen. 9 De vrome dienaren van het goede volk brachten hun offers in het verborgene. Eensgezind aanvaardden de heiligen het goddelijke gebod dat zij moeten delen in elkaars voor- en tegenspoed. Zo konden zij al van tevoren de lofliederen van onze voorouders aanheffen. 10 Daartegenin klonk bij hun vijanden gruwelijk geschreeuw en verbreidde zich de weeklacht om hun betreurde kinderen. 11 Slaaf en meester ondergingen dezelfde straf, de gewone man trof hetzelfde leed als de koning. 12 Ontelbaar veel mensen stierven, en hun doodsoorzaak was een en dezelfde. Er waren zelfs te weinig mensen om alle doden te begraven, omdat hun kostbaarste nakomelingen in één klap waren weggevaagd. 13 Zij hadden altijd alleen op hun toverij vertrouwd, maar nu ze hun eerstgeborenen hadden verloren, erkenden zij dat dit volk Gods zoon was.

14 Toen de nacht de helft van zijn weg had afgelegd en alles in diepe rust verzonken was, 15 sprong uw almachtige woord vanaf de troon in de hemel midden in het vervloekte land, als een meedogenloze krijgsheld, 16 met het scherpe zwaard van uw ondubbelzinnige opdracht. Het stelde zich op, de voeten op aarde en de kruin tegen de hemel, en zaaide alom dood en verderf. 17 Toen opeens werden zij opgeschrikt door vreselijke droomgezichten en overvallen door onverwachte angsten. 18 Ze stortten halfdood neer, de een hier, de ander daar, en lieten weten wat hun dood veroorzaakte; 19 de dromen die hun zo’n angst hadden aangejaagd, hadden hun dit geopenbaard, zodat ze niet zouden omkomen zonder de oorzaak van hun ellende te kennen.

20 Maar ook de rechtvaardigen ervoeren de dood: in de woestijn werd een grote slachting onder hen aangericht. De goddelijke toorn hield echter niet lang aan, 21 want een onberispelijk man had zich dadelijk opgeworpen als hun verdediger, met de wapens van zijn dienst: gebed en reukoffer ter verzoening. Hij weerstond de toorn en maakte een einde aan de rampspoed, en daarmee bewees hij een dienaar van U te zijn. 22 Niet met lichamelijke kracht overwon hij de woede en ook niet met wapengeweld; hij onderwierp de wreker met het woord, door zich op de beloften aan de voorouders te beroepen en op de verbonden die met hen gesloten waren. 23 Toen de lijken zich ophoopten weerde hij de toorn af door tussen de doden en de levenden te gaan staan en de doorgang te versperren. 24 Op zijn lange gewaad stond de hele wereld, in vier rijen edelstenen waren de grootse namen van de voorouders gegraveerd, en uw grootheid stond geschreven op zijn diadeem. 25 Daarvoor deinsde de doodsengel terug, dit alles maakte hem bang. Het volk had de toorn ervaren, dat was al voldoende.